Iets wat je nooit genoeg hebt

Voor iedereen bestaat een week uit 168 uur. Maar voor de meeste mensen, en ook voor mij, is dit te weinig. De afgelopen maand was dit wederom het geval. Daarom maken we keuzes. We bepalen welke activiteiten onze tijd waard zijn.

In het werkleven vertaalt dat zich in het prioriteiten stellen wat betreft projecten. Welke zijn belangrijk? Welke zijn bijzaak? Net als verscheidene banken nu noodgedwongen doen, ga je dan terug naar je basis, je richt je op je kernactiviteiten.

Zo pak ik ook mijn projecten aan, en alleen als ik innovatief genoeg ben om efficiënter en beter te worden dan zal ik me weer op bijzaken kunnen richten. Aan de ene kant lijkt dit minder leuk, maar aan de andere kant is dit ook weer een nieuwe uitdaging; zie het als een soort stress-test. Bij het onder druk moeten presteren kom je immers veel over jezelf te weten. En als je de test dan uiteindelijk met goed gevolg hebt afgerond, kan je weer op de oude manier werken. En dan ben je een ervaring rijker. Hopelijk zal deze ervaring je in de toekomst veel tijd besparen.

Het is lastig te zeggen wanneer de tijd komt dat ik me weer met bijzaken bezig kan houden. Maar wat ik wel kan zeggen, dat het besef dat tijd een erg schaars goed is, alleen maar groter is geworden.