Verzekeraars lijken het braafste jongetje van de klas

Als bloggende financieel dienstverlener moet je natuurlijk wel je toetsenbord laten spreken als blijkt dat er weer van alles gaande is in de wereld van de financiële dienstverlening. De tafel bij Pauw en Witteman is elke avond gevuld met mensen die allemaal wel een negatief woord over hebben voor de branche.

Hoe heeft het zover kunnen komen?

In mijn bijna 20-jarige carrière als adviseur ben ik regelmatig zaken tegengekomen die verre van netjes waren. Verkopers met grote auto’s van een bekend Duits merk die zichzelf "adviseurs" noemden, bedienden consumenten die graag hetzelfde type huis wilde kopen als de buurman twee maanden geleden had betrokken. Ze konden natuurlijk niet achterblijven. Financieel totaal niet haalbaar, maar met wat bezuinigingsmaatregelen moest het wel lukken. Het meer was voor velen nooit vol. De hebzucht mag dan wel begonnen zijn in de top van de financiële instellingen, maar is ook doorgeslagen naar de gewone man. Meedoen in plaats van onderdoen was het motto.

Consumenten hebben zich daardoor de laatste jaren niet altijd verstandig gedragen. Het moest en het zou gebeuren. Koste wat kost. Doorlopende kredieten, tweede hypotheken en derde hypotheken. Adviseurs hebben misschien te vaak gedacht: "Als ik het niet doe, dan doet een collega het wel". Natuurlijk gesteund door de aanbieders. Dikkere bonussen hebben nog meer bijgedragen aan de gewoonte de eigenwijze consument vooral niet tegen te spreken.

Is dat goed geweest? Nee natuurlijk niet. Wel te begrijpen dan?

Binnen de kaders van de wetgeving hebben we juist gehandeld maar hadden "wij" onze morele verantwoording moeten nemen?

Wij als adviseurs hadden wel wat vaker de rug kunnen rechten en ons niet teveel laten leiden door de eisen van de klant. Hadden we na een gesprek met een onwillige consument die tegen ons advies in toch een zaak door wilde zetten schriftelijk moeten wijzen op overkreditering?

Heb ik dat gedaan? Met enig voortschrijdend inzicht moet ik hier helaas "niet genoeg" op antwoorden. In die tijd geplaatst rookte de schoorsteen niet van een goed advies alleen. Wel van een overgekrediteerde consument. Toch mis ik in elke discussie de zelfreflectie om te zeggen:

"Beste consument. Wellicht hebben wij u in het recente verleden niet goed genoeg gewezen op de onaanvaardbare risico’s die u en de bank en/of verzekeraar wilden nemen. Ons (negatief) advies had met nog meer kracht moeten worden gecommuniceerd. U heeft teveel producten in uw map zitten die werden voorzien van een glimmend laagje, waardoor u de indruk kreeg dat het hier om een eerste levensbehoefte ging."

O ja, voor ik het vergeet. Wie verstrekten de kredieten, leningen en/of hypotheken ook al weer?

Naar aanleiding van de DSB-discussie zie ik mondjesmaat de rol van de verzekeraars in "koopsommengate" voorbijkomen. Met gezond verstand kun je als verzekeraar toch niet instemmen met 80-90% provisie. Is wel gebeurd. Dus…

Kom uit de kast en neem ook uw verantwoording.