Nout Wellink werd geen nieuwe bankier

Na dertig jaar nam Nout Wellink afscheid van De Nederlandsche Bank, waarvan hij bijna 14 jaar president is geweest. Het werd een afscheid met een dubbel gevoel. Voor hemzelf, omdat hij nog even had willen blijven. Voor veel waarnemers, omdat ze niet weten hoe ze zijn bijdrage nu echt moeten beoordelen.

Wellink was ontegenzeggelijk een man van postuur, een toegewijde toezichthouder, een man met karakter. Internationaal heeft hij een goede reputatie opgebouwd. Maar terwijl hij internationaal furore maakte, veranderden onder zijn ogen in Nederland Van der Hoop bankiers, Icesave, DSB Bank, ANB Amro, Fortis, ING, SNS Bank, NIBC in probleembanken.

Wellink heeft voor deze ontwikkelingen gewaarschuwd. Maar hij claimde net iets te vaak, dat de mogelijkheden van een centrale bankpresident beperkt zijn vanwege zijn vertrouwelijke kennis. Je kunt ook achter de schermen waarschuwen. Als Wellink sprak over de integriteit van banken had hij het over de getallen die moesten klopten, niet over hoe de banken zich naar hun klanten gedroegen.

Toen de banken in 2009 met hun bankierseed kwamen en Wellink vroegen daar coördinator van te worden, gaf hij niet thuis. De Tweede Kamer heeft de minister van Financiën per motie inmiddels gevraagd dit te corrigeren en dat in de wet vast te leggen.

Wellink heeft een belangrijk stempel gedrukt op een tijdperk, waarin veel banken hun klanten uit het oog verloren. Op de valreep had hij nog de man kunnen worden, die het nieuwe bankieren een gezicht gaf. Daar heeft hij niet voor gekozen. Nu zal hij in de geschiedenisboekjes altijd de man blijven onder wiens toezicht veel banken ontspoorden.