Hans Ludo van Mierlo
9:10
7-5-2013
0
0%
Febelfin overtuigender dan fabelfin
De tijd dat we meenden de wereld met onze financiële sector te kunnen veroveren, ligt achter ons. Holland Financial Centre is op sterven na dood. Dat is jammer. Een sectorbreed initiatief kan onze financiële sector weer uit het dal doen klimmen. Onze zuiderburen hebben daarvoor Febelfin. Wij hebben nog te veel fabelfin.
De stichting Holland Financial Centre was een initiatief van verschillende partijen uit de financiële sector en de overheid. Het samenwerkingsverband richtte zich op de ontwikkeling van een sterke Nederlandse financiële sector. Deze ambitie dateert uit de tijd dat financiële dienstverleners vooral op winst georiënteerd waren, en de klant aan de achterste mem hing.
De overheid en de politiek hebben zich na de bankencrisis van Holland Financial Centre afgekeerd. De financiële sector, toezicht en politiek zouden hierin te veel verstrengeld zijn. Het bestuur van Holland Financial Centre vindt dat daarmee een belangrijke pijler onder het platform is weggevallen en dat het samenwerkingsverband nu onvoldoende draagvlak heeft.
Een nieuwe visie ontwikkelen is kennelijk lastig. En dat terwijl een sectorbreed initiatief als Holland Financial Centre juist nu hard nodig is. Niet om nationaal en internationaal nog meer geld aan klanten te kunnen verdienen, maar om – samen met klanten – nieuwe maatschappelijke doelen voor de sector te formuleren. Onze zuiderburen, die dat beter begrijpen, doen dat via Febelfin.
Febelfin is de Belgische federatie van de gehele financiële sector, met uitzondering van de verzekeringsmaatschappijen. Febelfin lobbyt niet alleen bij de politiek, maar gaat ook het maatschappelijk debat aan. Ze communiceert met haar leden en het grote publiek over de gewenste veranderingen in de financiële sector en beschikt over de Febelfin Academy. De, samen met consumentenorganisaties herschreven, sectorcode is een geïntegreerd onderdeel van al haar opleidingen.
Onze zuiderburen hebben ons weer eens verslagen. De Belgische federatie van de financiële sector heeft alerter gereageerd op de crisis dan Holland Financial Centre en de meeste financiële brancheorganisaties in Nederland. Dat wordt al snel duidelijk als je de site bezoekt die Febelfin in het leven heeft geroepen: www.bankierenvoordesamenleving.be
Reacties zijn welkom!
Praat mee en maak kans op een gratis exemplaar van Van Mierlo’s boek ‘Gepast en ongepast geld’.
Meer...
Goudvinger
9:08
7-5-2013
0
100%
Pavlov
Als je alles precies volgens de regels, procedures en voorschriften gaat doen, heet zo’n actie een stiptheidsactie. In zo’n situatie worden de regels naar de letter uitgevoerd. Daarom wordt een stiptheidsactie een stakingsmiddel genoemd. Want als je alles precies volgens de regels gaat doen, geeft dat ongemak en altijd vertraging en/of overlast voor de klant en/of samenleving. Het is daarmee een efficiënte manier van actievoeren. De stakingskas hoeft hiervoor niet te worden ingezet: de actievoerder komt immers gewoon zijn werk doen. Van verzuim, en daarmee dus een korting op het loon, kan dan ook geen sprake zijn. Maar de werkgever heeft er via zijn klanten wel maximaal last van.
Hoe komt het toch dat zo’n strikte rule-based benadering niet functioneert? Dat komt doordat regels, procedures en voorschriften - hoe uitgebreid en gedetailleerd ook - nooit 100% passen op alle praktijksituaties. Daarom is het noodzakelijk om, gegeven het doel van deze regels, voorschriften en procedures, altijd vrij te kunnen oordelen en daarnaar te kunnen handelen. In militair jargon heet dit Auftragstaktik of Mission tactics. In toezichtstaal heet dit een principle-based benadering.
Je moet wel uit het juiste hout gesneden zijn om principle-based te blijven handelen als financieel dienstverlener. Want de context waarin je werkt, dient dit gedrag te stimuleren en te waarderen. Als je naar bevind van zaken handelt en in lijn met de bedoelingen komt tot een door klant gewaardeerde actie, en je krijgt daarvoor vervolgens te vaak op je kop, dan ontwikkel je namelijk een geconditioneerde respons om de regels, voorschriften en procedures voortaan naar de letter uit te voeren. Zo’n geconditioneerde respons wordt ook wel een ‘pavlovreactie’ genoemd.
Pavlov heeft in onze branche verschillende verschijningsvormen. Denk niet alleen aan de AFM, DNB maar vooral ook aan de eigen concernstaf, de raad van bestuur, de direct leidinggevende en de afdeling Toezicht en Compliance. Het is daarom bijna onmogelijk om geen pavlovreactie te ontwikkelen. Zeker als de medewerkers bij financiële instellingen ook nog eens heel ontvankelijk zijn voor rule-based gedrag. Want bij financiële instellingen zijn over het algemeen veel zogenoemde ‘blauwe types’ actief. Blauwe types zijn mensen die zich volgens de typering van het MDI-gedragsprofiel graag aan de regels houden. Geordende, analytisch ingestelde en nauwkeurig werkende mensen, die streven naar perfectie. ‘Conformiteit’ is in dit gedachtegoed het label dat past bij dit type mensen. En omdat veel mensen zoeken naar een omgeving waarin ze qua gedragsstijlen passen, lijken financiële instellingen een verzamelplaats te zijn geworden voor de meer blauwe types. Niks mis mee, maar in zo’n omgeving ontstaat een dergelijk geconditioneerde respons nog gemakkelijker.
Nu is het zo, dat de markt een dergelijke pavlovreactie van een normale commerciële instelling altijd afstraft. De klant stemt op een gegeven moment namelijk gewoon ‘met de voeten’. Hij gaat dan naar een andere leverancier toe, die hem wél helpt conform zijn wensen en behoeften. De crisis die dit tot gevolg heeft bij het betreffende bedrijf, is dan de trigger om de ongewenste pavlovreacties af te leren. Want onder druk wordt alles vloeibaar, en door schade en schande wordt men wijs. Maar ook dan heeft een financiële instelling het veel lastiger dan een gewoon bedrijf. Want klanten kunnen in veel gevallen niet meer stemmen met de voeten. Zo veel keus is er namelijk niet meer. En als je al kunt kiezen, dan blijkt er sprake te zijn van een aanbodmarkt. En een kenmerk van een aanbodmarkt is dat er meer vraag is van klanten naar bijvoorbeeld krediet dan er beschikbaar is. In zo’n situatie ontstaat er geen natuurlijk mechanisme om het eigen gedrag aan te passen. En stemmen met de voeten maakt dan al helemaal geen indruk meer. Daardoor ontstaat wel de neiging bij de toezichthouders en de wetgevers om nog meer regels aan te reiken om met deze pavlovreactie om te gaan. En daardoor komen we juist in een ‘pavlov-versterkende’ cyclus. Het doorbreken van deze vicieuze cirkel, daarin ligt onze uitdaging. En dat vraagt om leiderschap in combinatie met een veilige werkomgeving voor een principle-based benadering.
Wilt u reageren op deze Goudvinger?
Stuur dan een mailtje naar : goudvinger@bankeneffectenbedrijf.nl
Meer...
Kilian Wawoe
9:04
7-5-2013
0
0%
Staatssteun? Loonoffer!
Bedrijfseconomie voor beginners: een manager in een bedrijf heeft twee variabelen waar hij aan moet denken. De kosten en de inkomsten. Doel is om ervoor te zorgen dat de inkomsten hoger zijn dan de kosten. Mocht het in een jaar niet zo goed gaan, dan kan de manager dus twee dingen doen: de kosten omlaag brengen of zorgen voor meer inkomsten. Dat laatste zou iedereen wel willen, maar meer inkomsten genereren is gemakkelijk gezegd dan gedaan. Het verlagen van kosten is eenvoudiger, die heeft de manager immers tot op zekere hoogte zelf in de hand. Dit in tegenstelling tot de inkomsten.
Als een bedrijf in zwaar weer verkeert en wordt overgenomen, heeft het management niet veel keus. Natuurlijk zou hij willen dat dat de inkomsten omhooggaan bij een gelijkblijvende inkomstenstroom, maar dat zit er vaak niet in. Er zit dan maar één ding op: drastisch in de kosten snijden. Wie ooit heeft meegemaakt dat zijn of haar bedrijf in zwaar weer verkeerde, weet wat er dan gebeurt: ontslagen, loonkortingen, vacaturestop, kranten afschaffen, reisbeperkingen et cetera. Alle hens aan dek om het schip varende te houden. Tot zo ver de theorie.
Banken zijn geen vrije markt
Als we sinds 2008 de vrije markt van toepassing hadden verklaard op ons bancaire stelsel, hadden ING, ABN AMRO, Fortis, Aegon en SNS het niet overleefd. Om goede redenen heeft de overheid ingegrepen. Met belastinggeld zijn deze instellingen gered. De vrije markt geldt dus niet voor banken. Zwakke bedrijven gaan failliet, maar voor banken gaat dat niet op.
Het ontbreken van een vrije markt is niet alleen zichtbaar als het gaat om het al dan niet failliet gaan van de banken. Het geldt ook voor het gedrag van klanten. Klanten van banken gedragen zich niet als die op de vrije markt. Ten eerste is het aantal aanbieders beperkt. En ze worden de laatste jaren alleen maar kleiner, door fusies (Fortis en ABN AMRO), faillissement (DSB en Icesave) en gedwongen overnames (Friesland werd Rabobank). Buitenlandse banken wagen zich ook niet meer zo snel in ons land zoals vroeger. De klant heeft dus beperkte keus. Ten tweede gaan klanten voor jaren een relatie aan met de bank. Een hypotheek heeft gerust een looptijd van dertig jaar. Een ontevreden klant kan dus niet gemakkelijk wisselen van bank. Ten derde blijkt dat ontevreden klanten niet snel weglopen, omdat ze geen zin hebben in administratief gedoe.
Bank kan inkomsten bepalen
Dan nu bedrijfseconomie voor banken. Waar een normaal bedrijf in zwaar weer rigoureus snijdt in de kosten, doet een bank iets anders. Ze verhoogt rigoureus de inkomsten. Door de lage rentestand dalen de kosten voor hypotheken, maar de klant merkt daar weinig van . Bij een normale markt is dit onmogelijk. Als de prijs van bier daalt, zullen die cafés die niet meegaan minder bezoekers krijgen. Zo niet bij banken. Vanwege eerder genoemde redenen kunnen banken de inkomsten op hun producten vergroten. Aan de kostenkant zijn banken nog steeds erg passief: De salarissen zijn nog steeds hoog .
Loonoffer
Onder normale omstandigheden was er rigoureus ingegrepen in de kosten, wat door het gebrek aan marktwerking niet is gebeurd. Deze situatie wekt irritatie bij de belastingbetaler, die meer en meer moet bloeden. Een verpleegkundige of een leraar die geen loonsverhoging krijgt – mede doordat de overheid hoge kosten heeft moeten maken voor het redden van banken – zal niet accepteren dat diezelfde banken hoge salarissen blijven uitbetalen. Daardoor zou SNS en Fortis/ABN AMRO het voortouw moeten nemen in een vrijwillige salarisverlaging. Komt die er niet, dan is er geen twijfel mogelijk dat de politiek deze alsnog afdwingt.
Meer...