Vier op de tien werknemers in loondienst willen het collectieve pensioen flexibiliseren en meer naar eigen inzicht inrichten. Van degenen met die wens is de helft bereid om meer premie te betalen om eerder te kunnen stoppen met werken. Ook willen veel mensen (30%) een extra storting gebruiken om tot een hoger pensioen te komen. Opvallend is ook dat vrouwen het minder erg vinden dan mannen om een lagere inleg te betalen en daardoor pas later met pensioen te kunnen. Dit alles blijkt uit een onderzoek van Nationale-Nederlanden uitgevoerd door TNS-Nipo naar het collectieve pensioen onder 1301 werknemers.

Ook jongeren in de leeftijd van 21 tot 34 jaar zouden verhoudingsgewijs vaker voor het betalen van minder premie kiezen en dus voor een lagere pensioenuitkering of later stoppen met werken. 35% van de 1301 ondervraagde werknemers geeft aan nog niet toe te zijn aan een flexibeler collectief pensioen. Als belangrijkste redenen daarvoor noemen de meeste mensen tevredenheid met hun huidige pensioenvoorziening en te grote onzekerheid. Zij willen risico’s liever uitsluiten. De overige 26% van de werknemers twijfelt nog of heeft geen mening over een flexibeler collectief pensioen.

Collectief pensioen is belangrijkste secundaire arbeidsvoorwaarde
Dat Nederland steeds individualistischer wordt, onderschrijft 70% van de ondervraagden. Een meerderheid noemt die ontwikkeling "naar". Uit het onderzoek wordt duidelijk dat de meeste werknemers in loondienst - flexibiliseringsbehoefte of niet - het collectief pensioen op zichzelf als voorziening willen behouden. Maar liefst 65% van de werknemers noemt de pensioenregeling als belangrijkste secundaire arbeidsvoorwaarde, gevolgd door vakantiedagen (62%) en de dertiende maand (47%).

De leaseauto valt zelfs buiten de top-10 en bekleedt met slechts 9% een 11e plek. Desgevraagd zegt ruim acht op de tien werknemers een functie met een goede pensioenregeling boven een functie met een mooie leaseauto te verkiezen. Met name de secundaire arbeidsvoorwaarden fietsplan, extra vakantiedagen kopen, telefoon van de zaak en laptop van de zaak zijn veel vaker "in het bezit" dan dat ze door de werknemer daadwerkelijk als belangrijke arbeidsvoorwaarden worden gezien.