Zorgplicht ontzorgt!

In de column Lucia de B. van Goudvinger van mei 2010 in B&E gaat het over het aloude liedje: wie draait er bij verkeerd uitgepakte adviezen voor de ontstane schade op? De klant of de adviseur? Gaat Goudvinger met zijn betoog niet veel te ver over verifiëren en zelfs falsificeren door de klant?

Nu ben ik op voorhand van mening dat de Nederlander anno nu veel te snel op zijn financiële tenen is getrapt dan pakweg 30 à 40 jaar geleden. Het zou voor mij best een tandje minder mogen. Programma’s als Tros Radar fungeren, gretig en gewillig zo lijkt het, als kijk- en spreekbuis. Allemaal waar. Overigens lustten Marcel van Dam en Frits Bom er indertijd ook wel pap van. Denkt u nog maar eens terug aan de roemruchte Exota fles uitzendingen van "De Ombudsman" Marcel van Dam (1970/1971) en de daarop gevoerde gerechtelijke processen (tot aan de Hoge Raad toe).

Maar er is een principieel verschil tussen klant en bank. En dat onderscheid heet: kennis en professionaliteit. Van een adviseur mag je niet maar moet je verwachten dat er een professioneel advies wordt gegeven. Dat risico’s in kaart worden gebracht. De klant betaalt hier tenslotte voor. En daarbij maakt het mij niet uit of dit een consument is of een professionele wederpartij. Zorgplicht heet dit. Banken onderschrijven met droge ogen dit principe. Leest u maar in hun algemene bankvoorwaarden: "De bank neemt bij haar dienstverlening de nodige zorgvuldigheid in acht en houdt daarbij naar beste vermogen rekening met de belangen van de cliënt." Helder dus!

Het gaat mij dan ook veel te ver dat klanten adviezen van zwaar opgeleide en betaalde adviseurs 26 keer moeten checken en dat adviseurs vervolgens zich zouden kunnen verschuilen achter de zogenaamde tunnelvisie van haar klanten. Dat is de wereld op zijn kop. Dus: wie heeft er nu eigenlijk een tunnelvisie mijnheer Goudvinger?

Goudvinger reageert volgende week op deze reactie.